Po zdjedzeniu śniadania „domownicy ” zaśpiewali mi „Sto lat”, a Damian wszedł z tortem 🙂
- Bazylika Sacré-Cœur:
W przeciwieństwie do większości gotyckich kościołów w Paryżu (jak Notre-Dame), Sacré-Cœur została zaprojektowana przez Paula Abadiego w stylu romańsko-bizantyjskim. Projekt był inspirowany m.in. bazyliką św. Marka w Wenecji i Hagia Sophia w Stambule.
Wejście do wnętrza samej bazyliki jest całkowicie bezpłatne. Płatny jest wyłącznie bilet uprawniający do wejścia na taras widokowy w kopule. Świątynia przyjmuje gości codziennie od 06:00 do 22:30. Wewnątrz obowiązuje bezwzględny zakaz fotografowania oraz filmowania, a także wymóg zachowania ciszy i noszenia godnego ubioru (zakryte ramiona i kolana).
Bazylika Sacré-Cœur słynie ze swojej śnieżnobiałej barwy, która nie szarzeje mimo upływu lat i smogu. Świątynię wzniesiono z unikalnego kamienia trawertynowego (z kamieniołomów Château-Landon). Pod wpływem kontaktu z deszczówką kamień ten wydziela substancję zwaną kalcytem, która działa jak naturalny wybielacz i sama oczyszcza fasadę
Fasada – w jej centrum ujrzymy posąg najważniejszej postaci – Jezusa, który jedną dłonią błogosławi Paryż, podczas gdy druga dłoń spoczywa przy Jego Sercu. Nieco niżej znajdują się dwa posągi konne, które przedstawiają dwie bardzo ważne osobistości w historii Francji. Mowa tutaj o świętym królu Ludwiku IX i świętej Joannie d’Arc – bohaterce narodowej.
Główna kopuła – ten najbardziej charakterystyczny element budynku (zgodnie z założeniami architekta Paula Abadie) miał symbolizować koronę Jezusa Chrystusa – Króla. Na znajdującym się wewnątrz budynku fryzie odnajdziemy dedykację – „Najświętszemu Sercu Jezusa, Francja”. Główna kopuła wspierana jest przez cztery filary, a na każdym z nich znajduje się anioł trzymający w dłoniach przedmioty związane z Męką Pańską, m.in. krzyż, gwoździe czy koronę cierniową.
Potężny dzwon „Sabaudczyk”: W północnej wieży wisi dzwon La Savoyarde (oficjalnie Françoise Marguerite). Waży prawie 19 ton, ma 3 metry średnicy i jest największym dzwonem we Francji – do jego transportu na wzgórze potrzebny był zaprzęg złożony z 28 koni. Samo jego serce waży ponad 900 kilogramów, zaś całość – niespełna 20 ton. Został on podarowany przez 4 diecezje z Sabaudii – historycznego regionu w południowo-wschodniej Francji.
Gigantyczna mozaika: Sufit absydy zdobi Mozaika Chrystusa w Chwale
Fresk „Chrystus w Majestacie” – jedną z pierwszych rzeczy, które rzucają się w oczy po wejściu do świątyni spektakularny fresk, który przedstawia Chrystusa w białych szatach, z szeroko otwartymi ramionami i złotym sercem w towarzystwie Maryi, Michała Archanioła, apostołów, świętych i wielu innych postaci. Autorami malowidła o imponującej powierzchni 475 metrów kwadratowych są L. O. Merson, H. M. Magne i R. Martin.
Ołtarz – w jego centrum znajduje się oczywiście Najświętszy Sakrament – to esencja całej bazyliki dedykowanej Sercu Jezusowemu. Na główny ołtarz składają się też: Jezus Chrystus na krzyżu w otoczeniu Maryi i Jana, 12 apostołów (po 6 z każdej strony) i bogato zdobiony stół eucharystyczny.
Organy – zbudowany w 1898 roku instrument jest dziełem Aristide’a Cavaillé-Colla – wybitnego francuskiego organmistrza. Wielkość organów, najwyższa jakość wykonania i piękno ich dźwięku sprawiły, że Francja oficjalnie uznała je za chroniony zabytek.
Witraże – te najbardziej imponujące ukazują misterium paschalne – zachwycają one kolorami i mistrzowskim wykonaniem. Poza tym odnajdziemy tam witraże przedstawiające „świadków Najświętszego Serca” – św. Gertrudy z Helfty, św. Jan Eudes, św. Święta Maria Małgorzata Alacoque i św. Karol de Foucauld. Zobaczymy tam również 8 rozet umieszczonych wysoko w ścianach bazyliki, na prawo i lewo od głównego wejścia. Dlaczego akurat ta liczba? Przywołuje ona na myśl 8 błogosławieństw z Ewangelii wg św. Mateusza.
Punkt widokowy na kopule: Główna kopuła wznosi się na wysokość 83 metrów. Po pokonaniu 300 schodów (brak windy) można podziwiać drugą najwyższą – po Wieży Eiffla – panoramę Paryża. Wejście na kopułę bazyliki (znajdujące się na zewnątrz budynku) wymaga wysiłku, jako że do pokonania jest aż 280 wąskich schodów, a windy tam po prostu nie ma.
Poza nawą główną i prezbiterium świątynia dysponuje kilkunastoma kapliczkami bocznymi, m.in. św. Józefa, Jezuitów, św. Urszuli czy św. Ludwika. Jedna z nich powinna zwrócić szczególną uwagę, zwłaszcza Polaków. Dlaczego? W kapliczce św. Jana Chrzciciela umieszczona jest relikwia św. Jana Pawła II, który zawitał do bazyliki Sacré-Cœur w 1980 roku. Mowa tutaj o zbroczonym krwią fragmencie stroju, który miał on na sobie podczas zamachu na Placu Świętego Piotra 13 maja 1981 roku.
Place du Tertre: Tętniący życiem plac w sercu dzielnicy, gdzie lokalni malarze i karykaturzyści tworzą swoje dzieła na żywo. My oglądaliśmy w pierwszej kolejności, gdyż tam właśnie wysiedliśmy z metra, ale wejście było po krętych schodach w górę, aż „załapaliśmy” zadyszki.
Blisko placu znajduje się Ściana „Kocham Cię” (The Wall of „I love you”) , która jest kultowmy pomnikiem miłości zlokalizowanym w samym sercu paryskiej dzielnicy Montmartre. Ta niezwykła instalacja artystyczna przyciąga zakochanych i turystów z całego świata, stanowiąc jedno z najbardziej romantycznych miejsc w stolicy Francji.Ściana na placu Jehan Rictus, na której napisano „Kocham Cię” w ponad 250 językach. Jak na nas trafiło, akurat połowa z polskim napisem była w remoncie.
La Maison Rose to jedna z najbardziej ikonicznych i malowniczych restauracji w Paryżu, położona w sercu artystycznej dzielnicy Montmartre. Słynie ze swojej charakterystycznej pastelowo-różowej fasady z zielonymi okiennicami, urokliwego tarasu oraz bogatej historii związanej z paryską bohemą z początku XX wieku.Charakterystyczny wygląd restauracji sprawił, że stała się ona hitem na platformach takich jak Instagram oraz Pinterest. Stała się wręcz obowiązkowym punktem dla influencerów i twórców internetowych zajmujących się modą i podróżami.
Moulin Rouge: Słynny na całym świecie kabaret z charakterystycznym czerwonym wiatrakiem, położony u podnóża wzgórza przy placu Blanche.Nasi chłopacy i ci duzi i ci młodsi nie mieli nic przeciwko, żeby zapozować do zdjęcia.
Le Passe-Muraille (w polskim tłumaczeniu „Przechodzimur” lub „Człowiek, który przechodził przez ściany”) to przede wszystkim słynne fantastyczne opowiadanie francuskiego pisarza Marcela Aymé z 1941 roku. Tytuł ten odnosi się także do legendarnego pomnika w Paryżu, który upamiętnia tę historię. Marais nadał rzeźbie twarz samego autora, Marcela Aymé. Przesądni turyści chętnie pocierają wystającą z muru dłoń postaci, wierząc, że przynosi to szczęście, przez co jest ona mocno wytarta i błyszcząca.
W tym miejscu chcąc zrobić zdjęcie spotkała nas zabawna sytuacja, od dołu nawiew tak podwiewał sukienki, że -zresztą zobaczcie sami. Co wam to przypomina?
Moulin Radet to jeden z dwóch ostatnich zachowanych wiatraków w paryskiej dzielnicy Montmartre. Zbudowany w 1717 roku, pierwotnie służył do mielenia mąki oraz tłoczenia nasion dla przemysłu perfumeryjnego. Obecnie wiatrak wieńczy dach znanej restauracji Le Moulin de la Galette przy Rue Lepic. : Okolica ta w XIX i XX wieku stanowiła centrum życia cyganerii artystycznej. Miejsce to uwiecznili na swoich płótnach malarze tacy jak Auguste Renoir (słynny obraz Bal du moulin de la Galette), Vincent van Gogh, Pablo Picasso oraz Henri de Toulouse-Lautrec.
Budynek jest natychmiast rozpoznawalny dzięki charakterystycznej, czerwonej imitacji wiatraka na dachu, stanowiącej hołd dla historycznych młynów, które dawniej gęsto pokrywały wzgórze Montmartre.
Niestety nie mogliśmy podziwiać go nocą, ani nie zdecydowaliśmy się na późny spektakl kabaretowy, ale jeżeli kogoś interesuja ta historia to polecam przeczytać informacje poniżej.
https://plndesign.pl/lifestyle/moulin-rouge-w-paryzu-historia-najslynniejszego-kabaretu/
Miejsce narodzin Kankana: To tutaj spopularyzowano ten energiczny taniec, początkowo nazywany prowokacyjnie „tańcem epileptyka”. Na deskach teatru występowały wielkie gwiazdy estrady, w tym Édith Piaf, Frank Sinatra oraz Ella Fitzgerald
Kostiumy: Tancerki noszą charakterystyczne, ciężkie spódnice z dziesiątkami metrów falban w jaskrawych kolorach (często niebiesko-biało-czerwonych, nawiązujących do flagi Francji), czarne pończochy, gorsety oraz bogato zdobione pióropusze.
Krzyk jako element show: Nieodłączną częścią występu są głośne, radosne i prowokacyjne okrzyki oraz pisk tancerek (tzw. cris de joie), które mają podkręcać energię na sali i budować atmosferę buntu oraz wolności.
Jak powstał ten odważny taniec? A jak to się stało, że stał się jednym z definiujących symboli francuskiej sztuki performance? Bliższe spojrzenie na historię francuskiego Cancan.
Historia francuskiego tańca Cancan sięga lat dwudziestych XIX wieku. W tym czasie the quadrillequadrille był tańcem wykonywanym na publicznych balach w stolicy. Ku rytmowi oryginalnych kompozycji zaczerpniętych z oper i baletów, pary oddawały się temu pięciocyfrowemu tańcu.. Szybko mężczyźni przejęli go i zaczęli tańczyć quadrille sam, wykonując kilka minut improwizowanych, chaotycznych postaci jako sposób na odpuszczenie pary. Nazwa tego ponownego tańca? Chahut, czyli wrzawa lub zamieszanie.
Paryż w 1850 roku brzęczał z ekscytacji. Kwitły teatry, seriale komediowe i publiczne jaja. Jakiś czas po pojawieniu się chahut, śmiałe paryskie kobiety postanowiły podjąć szalony taniec jako ujście. Na tych wydarzeniach jeden tancerz dotarł do wiadomości. Céleste Mogador, gwiazda Bal Mabille, nastawiła paryskie serca na trzepotanie swoim bezpretensjonalnym czworokątem. Była natychmiastowym hitem!
początki kankana:
10 lat później Charles Morton, wynalazca nowoczesnej sali muzycznej, zaprezentował ten zaskakujący taniec na scenie oksfordzkiej. Zmienił nazwę na francuski Cancan, ponieważ pochodzi z Francji i wywołał poruszenie. Wkrótce po tym, jak pojawił się w Oksfordzie, towarzyski taniec został zakazany za zbytnie odważność.
W Paryżu popularność quadrille znanego obecnie jako Francuski Cancan rosła. Powód? Niesamowici tancerze Moulin Rouge. W 1889 roku te lniane pokojówki z Montmartre Hill wzięły scenę do zdumionego spojrzenia publiczności. Dla nich kankan był sposobem na zakwestionowanie ustalonego porządku. Niektóre z nich stały się kultowymi postaciami. Pokazy francuskie Cancan w wystawnym kabarecie Moulin Rouge stały się coraz bardziej popularne.
Tak popularny, że w 1955 roku , Jean Renoir postanowił nakręcić film oparty na tych programach. Efektem był film French Cancan, a Jean Gabin wcielił się w rolę Danglarda.
I do dziś Moulin Rouge i jej tancerze nadal robią wrażenie na odwiedzających podczas pokazów obiadowych, gdzie mogą podziwiać wykonawców Cancan w swoich wspaniałych kostiumach pokrytych piórem i cyrkonią.
Obecnie pokazy w Moulin Rouge:
Żywy rytm, wirujące halki i uderzające akrobatyki, tancerze Moulin Rouge opanowali sztukę cancan. Prawdziwe zjawisko phenomenon, nie zawsze było takie, jakie jest dzisiaj. To La Goulue, słynna tancerka, ostatecznie ustanowiła swoje zasady.
Francuski Cancan to ośmiominutowy występ przed publicznością, podczas którego tancerze, zazwyczaj o wysokości około 1,70 metra, prowadzą rutynę do muzyki Offenbacha. Ta forma sztuki wymaga równowagi, elastyczności, umiejętności akrobatycznych i silnego poczucia rytmu. Tancerze muszą być w stanie wykonać podziały i wykonać imponujące francuskie postacie Cancan, takie jak „port d’armes”, „katedra” i „wojskowy salut”.
Ale czym może być Francuzi bez swojego kultowego kostiumu? Suknia każdego tancerza jest w całości stworzona przez atelierów Moulin Rouge. Obejmuje 200 metrów falbanek na halkę i 32 metry na parę kwiatów. Rhinestony, bowsłuki i ribbonswstążki są montowane ręcznie. Z intensywnością tego wysokoenergetycznego tańca, kostiumy z pewnością muszą nadążać.
Kamienica ta była tak tania i zniszczona, że zimą zamarzała w niej woda, a artyści tacy jak Modigliani czy van Gogh dzielili w niej jeden materac do spania. Dzielnica Montmartre to prawdziwe zagłębie mistrzów piekarnictwa. Tutejsze boulangerie regularnie wygrywają prestiżowy, coroczny konkurs na najlepszą bagietkę w Paryżu (Grand Prix de la Baguette). Zwycięzca otrzymuje nagrodę pieniężną oraz zaszczyt dostarczania pieczywa do Pałacu Elizejskiego dla prezydenta Francji przez cały rok.
Montmartre było głównym tłem kultowego filmu Amelia (2001). Do dziś fani kina mogą odwiedzić prawdziwą kawiarnię Café des Deux Moulins, w której pracowała główna bohaterka.
Plac Pigalle (Place Pigalle) to jeden z najsłynniejszych i najbardziej wyrazistych placów w Paryżu, położony u podnóża wzgórza Montmartre. Stanowi on centralny punkt legendarnej dzielnicy czerwonych latarni i od ponad stulecia fascynuje swoją dwoistą naturą – za dnia bywa spokojnym węzłem komunikacyjnym, a nocą zamienia się w tętniące neonami centrum paryskiej rozrywki.. Plac zawdzięcza swoje miano osiemnastowiecznemu rzeźbiarzowi Jean-Baptiste Pigalle’owi, którego dzieła można podziwiać m.in. w Luwrze.
Na przełomie XIX i XX wieku (w epoce Belle Époque) plac i jego okolice były sercem paryskiej awangardy. W tutejszych kawiarniach spotykali się i tworzyli tacy artyści jak Pablo Picasso, Vincent van Gogh czy Henri de Toulouse-Lautrec.
Dzielnica uciech: Z czasem miejsce to zyskało status kultowej dzielnicy rozrywki. Okoliczne bulwary zapełniły się kabaretami, klubami nocnymi oraz sex shopami.
W XIX i I połowie XX w. Pigalle był miejscem spotkań artystów i bohemy paryskiej Do końca lat czterdziestych istniały tam liczne domy publiczne, hotele na godziny. Aktualnie znaleźć tam można lokale peep-show, sex-shopy i tym podobne przybytki. Jest jedną z najsłynniejszych w świecie „dzielnic czerwonych latarni”, obok amsterdamskiej i hamburskiej. W dzielnicy Pigalle znajduje się także teatr Moulin Rouge („Czerwony Młyn”), od ponad stu lat ekscytujący publiczność występami o zabarwieniu erotycznym[
Niestety odpuściliśmy sobie dalszy spacer i nie zobaczyliśmy Opery.
a tutaj nasza galeria z dzielnicy Montmartre
Pałac można zwiedzać w ciągu dnia (bilety obejmują m.in. monumentalne schody Grand Escalier, bogato zdobione foyer Grand Foyer oraz widownię z plafonem namalowanym przez Marc Chagalla).
Wstęp na zwiedzanie kosztuje zazwyczaj od 12 do 15 EUR (w zależności od sezonu i wystaw czasowych). Bilety na spektakle baletowe i operowe najlepiej rezerwować z wielomiesięcznym wyprzedzeniem na oficjalnej stronie Opéra National de Paris.
-
- Grand Escalier: Monumentalne schody z białego marmuru z Carrary, z balustradami z czerwonego i zielonego marmuru.
- Grand Foyer: Zapierająca dech w piersiach, długa galeria pokryta złotem, lustrami i freskami, zaprojektowana na wzór galerii w renesansowych pałacach.
- Widownia (Salle): Klasyczna widownia w kształcie podkowy (styl włoski) na blisko 2000 miejsc, urządzona w czerwieni i złocie, nad którą wisi ogromny kryształowy żyrandol ważący ponad 8 ton.
