Paryż/Francja 29.07.2026 2/4 katedra Notre Dame, Luwr, wieża Eiffla, rejs po Sekwanie

Wstaliśmy ok. 8:00, uszykowaliśmy śniadanko i wyszliśmy na dalsze zwiedzanie Paryża.

Pierszym miejscem, które zobaczyliśmy był ratusz Paryża , który mieści się na Parvis de l’Hôtel de Ville – Esplanade de la Libération jednym z najważniejszych i najbardziej historycznych placów w Paryżu, położony w 4. dzielnicy,.Niedawno miejsce to przeszło spektakularną metamorfozę, przekształcając się w zielone serce miasta.

Dawny Plac de Grève: Od 1357 roku plac stanowił centrum władzy miejskiej. Nazwa „Grève” pochodzi od piaszczystego, łagodnego brzegu Sekwany, który dawniej tu się znajdował.

ROK 1885

Od średniowiecza do 1830 roku był to główny plac publicznych egzekucji w Paryżu. To tutaj w 1792 roku po raz pierwszy użyto gilotyny.

Esplanade de la Libération: W 2013 roku do oficjalnej nazwy dodano ten człon, aby upamiętnić powstańców i wyzwolenie Paryża w sierpniu 1944 roku. To tutaj generał de Gaulle wygłosił swoje słynne przemówienie.

Ratusz w Paryżu (fr. Hôtel de Ville) to monumentalny neorenesansowy pałac i oficjalna siedziba władz miejskich oraz mera Paryża. Budynek zachwyca kunsztowną architekturą zewnętrzną oraz niezwykle luksusowymi, pałacowymi wnętrzami.

a tutaj nasza pierwsza galeria z dzisiejszego dnia :

« ‹ z 2 › »

Następnie poszliśmy w stronę Île de la Cité – naturalnej wyspy na rzece Sekwana, stanowiącej historyczne i geograficzne serce Paryża.
To właśnie tutaj, w starożytnej osadzie Lutecja, narodziła się współczesna stolica Francji. Wyspa zajmuje powierzchnię około 22 hektarów i jest połączona z obydwoma brzegami rzeki oraz sąsiednią wyspą św. Ludwika za pomocą mostów.

• Katedra Notre-Dame: Słynna gotycka świątynia usytuowana we wschodniej części wyspy.
• Krypta archeologiczna: Podziemne muzeum pod placem przed Notre-Dame, ukazujące antyczne ruiny miasta.

Katedra Notre-Dame w Paryżu, jedno z najwspanialszych arcydzieł architektury gotyckiej na świecie, jest w pełni otwarta dla zwiedzających i wiernych. Po katastrofalnym pożarze z 15 kwietnia 2019 roku, który zniszczył jej XIX-wieczną iglicę oraz dach, zabytek przeszedł monumentalną rekonstrukcję i został uroczyście zainaugurowany 7 grudnia 2024 roku. Choć główne przestrzenie świątyni zachwycają dawnym blaskiem, w niektórych strefach zewnętrznych (m.in. przy instalacji nowych witraży) wciąż trwają drobne, zaplanowane na 2026 rok prace wykończeniowe.

Wstęp do głównej nawy: Jest całkowicie darmowy.
Rezerwacja godzinowa: Wymagane jest wcześniejsze pobranie bezpłatnego biletu na konkretną godzinę przez oficjalną stronę lub aplikację mobilną. Pula biletów na Odwiedziny Notre-Dame jest uwalniana z zaledwie 2-dniowym wyprzedzeniem.
Płatne strefy: Osobne bilety obowiązują do Skarbca (12 €), Krypty Archeologicznej (11 €) oraz na wejście na Wieżę Południową (16 €)

W odrestaurowanej katedrze można podziwiać dokładnie wyczyszczone, jasne ściany z wapienia oraz ocalone z pożaru dzieła sztuki.

Do świątyni powróciła słynna figura Matki Bożej z Paryża (Notre-Dame de Paris) oraz najważniejsze relikwie chrześcijańskie, w tym Korona Cierniowa wystawiana na widok publiczny w każdy pierwszy piątek miesiąca.

W tym roku nawa południowa zyskuje także całkowicie nowe, współczesne witraże o tematyce pentekostalnej.

https://szlakzaszlakiem.pl/co-warto-zobaczyc-w-paryskiej-katedrze-notre-dame/

• Witrażowe Rozety: Trzy monumentalne, XIII-wieczne okna. Najsłynniejsza jest Rozeta Południowa z 1260 roku, będąca wzorcem dla gotyckiej architektury w całej Europie.

Rzeźba „Notre-Dame de Paris” (Nasza Pani z Paryża): Słynna XIV-wieczna figura Madonny z Dzieciątkiem, ocalała z pożaru w 2019 roku, stanowiąca najważniejszy wizerunek Maryi w świątyni.

Kolekcja obrazów „Mays”: Seria wielkoformatowych płócien zamawianych niemal co roku w latach 1630–1707 u najwybitniejszych paryskich malarzy barokowych (m.in. Charles Le Brun, Laurent de La Hyre).„Mays” z Notre-Dame to unikalna kolekcja monumentalnych, XVII-wiecznych obrazów religijnych, które przez lata stanowiły jedno z najważniejszych bogactw artystycznych wnętrza katedry Notre-Dame w Paryżu. Po renowacji wszystkie 13 oryginalnych dzieł z serii „Mays” wróciło na swoje historyczne miejsca w nawie głównej oraz kaplicach bocznych świątyni. Poniżej możesz zobaczyć, jak te monumentalne, barokowe obrazy komponują się z oczyszczonymi, jasnymi i pełnymi światła gotyckimi wnętrzami:

Gargulce i chimery: 

Gargulce (Rzygacze): Są to dekoracyjne zakończenia rynien wysunięte daleko poza lico muru. Ich głównym zadaniem jest odprowadzanie wody deszczowej z dachu, aby nie ściekała po ścianach i nie niszczyła wapiennych murów. Pochodzą z okresu średniowiecza (XIII wiek), choć z powodu erozji były wielokrotnie wymieniane

Chimery to tylko dekoracyjne posągi potworów.Mają czysto dekoracyjny charakter, nadając katedrze jej mistyczny i mroczny wygląd. Przedstawiają fantasmagoryczne stworzenia, hybrydy zwierzęce, demony oraz ptaki. Najsłynniejszą z nich jest Stryga (fr. Le Stryge), czyli zamyślony stwór podpierający głowę rękami i spoglądający na Paryż

Wielkie Organy: Katedry Notre-Dame w Paryżu (fr. Grand Orgue) to jedne z najbardziej znanych i największych organów na świecie. Są absolutnym arcydziełem inżynierii muzycznej i sercem akustycznym świątyni.Co najważniejsze, ten bezcenny instrument cudownie przetrwał pożar w 2019 roku. Instrument składa się z niemal 8000 piszczałek (dokładnie 7952) podzielonych na 115 głosów Onet Podróże. Posiada 5 manuałów (klawiatur ręcznych) oraz klawiaturę nożną (pedał

Niestety w dniu dzisiejszym była ogromna kolejka do wejścia, więc mogliśmy podziwiać tą wspaniałą katedrę tylko z zewnątrz. Tył kadery jest jeszcze w rusztowaniu, po niedawnych oddaniu po „spaleniu” i nie prezentuje się tak jak na poniższym zdjęciu 🙁

O północy w Paryżu (2011, reż. Woody Allen): / Przed wschodem słońca (1995): / Przed zachodem słońca (2004), 

Van Helsing (2004): / Armia umarłych (2021) / Armia złodziei (2021): / Notre-Dame płonie (2022, reż. Jean-Jacques Annaud): 

tutaj nasza galeria 🙂

« ‹ z 2 › »

Sainte-Chapelle (Święta Kaplica) to XIII-wieczna gotycka kaplica królewska położona na wyspie Île de la Cité w centrum Paryża. Jest uznawana za jedno z najważniejszych arcydzieł architektury gotyku płomienistego i promienistego na świecie.XIII-wieczna kaplica królewska znana z monumentalnych, zapierających dech w piersiach witraży.

Conciergerie: 

Służył jako rezydencja królów Francji do XIV wieku. W czasach rewolucji zyskał ponurą sławę jako „przedpokój gilotyny” – to tutaj więziono m.in. Marię Antoninę przed egzekucją.

Obiekt jest otwarty codziennie w godzinach 9:30 – 18:00. Dorosły bilet wstępu kosztuje 11,50 €. Istnieje również możliwość zakupu tańszego biletu łączonego ze znajdującą się obok kaplicą Sainte-Chapelle

Pont Neuf (pol. „Nowy Most”) to najstarszy istniejący most kamienny w Paryżu, który przecina Sekwanę i łączy lewy oraz prawy brzeg miasta, przechodząc przez zachodni cypel wyspy Île de la Cité. Mimo swojej nazwy sugerującej nowoczesność, budowla ta ma ponad 400 lat i stanowi jeden z najważniejszych symboli oraz zabytków stolicy Francji

Słynny „Most Miłości” w Paryżu to w rzeczywistości kładka dla pieszych o nazwie Pont des Arts (Most Sztuk Pięknych. Łączy on dziedziniec Luwru z Instytutem Francji, oferując jeden z najpiękniejszych widoków na Sekwanę i wyspę Île de la Cité. Choć most stał się globalnym symbolem zakochanych, tradycja ta doprowadziła do poważnych problemów konstrukcyjnych. Pod ciężarem ponad miliona kłódek (ważących łącznie 45 ton!) fragmenty barier mostu zaczęły się zapadać. Władze Paryża całkowicie usunęły je ze względów bezpieczeństwa.

Nowy wygląd: Tradycyjne siatki ogrodzeniowe zostały zastąpione szklanymi panelami, które uniemożliwiają przypięcie jakichkolwiek metalowych elementów. Ponadto, kładka przeszła kompleksową modernizację podłogi z trwałego drewna egzotycznego

Do Luwru mieliśmy zarezerwowany wstęp na g.12:00 i tak też doszliśmy. Jednak to co zobaczyliśmy to niewielka namiastka tego co można tam zobaczyć.

Hôtel du Louvre to luksusowy, 5-gwiazdkowy hotel położony w samym sercu Paryża, wybudowany w stylu Drugiego Cesarstwa. Znajduje się bezpośrednio przy Placu André Malraux, naprzeciwko słynnego muzeum Luwr.

Arc de Triomphe du Carrousel (Łuk Triumfalny na Placu Karuzeli) to neoklasycystyczny łuk triumfalny w Paryżu, wzniesiony w latach 1806–1808 na polecenie Napoleona Bonaparte. Znajduje się na Place du Carrousel, bezpośrednio na zachód od Luwru i stanowi monumentalną bramę do Ogrodów Tuileries.
Pomnik ten powstał dla upamiętnienia militarnych i dyplomatycznych sukcesów Wielkiej Armii w kampaniach z 1805 roku (m.in. bitwy pod Austerlitz i kapitulacji pod Ulm).: Proporcje i styl budowli zostały bezpośrednio skopiowane ze starożytnych rzymskich łuków – Łuku Septymiusza Sewera oraz Łuku Konstantyna w Rzymie.
Pierwotnie łuk służył jako monumentalna brama wjazdowa na dziedziniec Pałacu Tuileries.

Gdy pałac spłonął w 1871 roku podczas Komuny Paryskiej, łuk stał się samodzielną budowlą odsłaniającą widok na dalszą część Paryża

Piramida Luwru to monumentalna konstrukcja ze szkła i metalu wzniesiona na dziedzińcu Cour Napoléon pałacu Luwru w Paryżu, służąca jako główne wejście do muzeum. Zaprojektowana przez amerykańskiego architekta chińskiego pochodzenia I.M. Pei, została oficjalnie otwarta w 1989 roku z inicjatywy ówczesnego prezydenta Francji, François Mitterranda.
Choć początkowo wywoływała ogromne kontrowersje, dziś stanowi jeden z najbardziej rozpoznawalnych symboli stolicy Francji. Konstrukcja ma wysokość 21,65 metra, a jej kwadratowa podstawa liczy 35,42 metra długości z każdego boku.: Szkielet wykonano ze stali i aluminium, a cała konstrukcja waży około 180 ton.:
Piramida składa się dokładnie z 673 szklanych elementów (603 rombów i 70 trójkątów). Poprzez media w latach 80. rozprzestrzenił się mit o liczbie 666 paneli, który później wykorzystał Dan Brown w powieści Kod Leonarda da Vinci.

Krok 1: Skrzydło DENON (Malarstwo renesansu, romantyzmu i rzeźba)

Tutaj spędzisz najwięcej czasu, gromadząc większość najważniejszych punktów wycieczki. Zaczynasz od wejścia na schody Daru (Sala 703).

Nike z Samotraki (Victoire de Samothrace) to jedno z trzech największych arcydzieł starożytności w Luwrze, Ta monumentalna rzeźba z okresu hellenistycznego (pochodząca z około 190 r. p.n.e.) zachwyca niesamowitą dynamiką i realizmem. Grecka bogini zwycięstwa (Nike) lądującą na dziobie statku wojennego. Prawdopodobnie była wotum dziękczynnym za zwycięstwo w bitwie morskiej (być może floty z Rodos).Wykonana z białego marmuru z Paros rzeźba jest symbolem ruchu w sztuce. Misternie wyrzeźbione szaty (tzw. mokre szaty) wyglądają, jakby naprawdę smagał je wiatr i morska bryza, idealnie przylegając do ciała bogini.Rzeźba przetrwała bez głowy i ramion. Została odnaleziona w 1863 roku na greckiej wyspie Samotraka w ponad 100 kawałkach, które następnie pieczołowicie złożono w Luwrze. Prawe skrzydło jest współczesną, gipsową rekonstrukcją (kopią lewego).Sama postać bogini ma 2,45 metra wysokości, a wraz z cokołem w kształcie dziobu statku cała struktura mierzy aż 5,57 metra

Galerie d’Apollon (Galeria Apollina) Sala znajduje się na pierwszym piętrze skrzydła Denon (sala 705) i od 1887 roku jest stałym miejscem ekspozycji francuskich klejnotów koronnych oraz królewskiej kolekcji naczyń z kamieni półszlachetnych (tuż obok schodów z Nike z Samotraki).
To jedna z najbardziej spektakularnych sal w Muzeum Luwr w Paryżu, stanowiąca arcydzieło francuskiego baroku i bezpośredni pierwowzór słynnej Galerii Zwierciadlanej w Wersalu.
Zaprojektowana pierwotnie w latach 60. XVII wieku przez Charles’a Le Bruna na zlecenie króla Ludwika XIV (Króla Słońce), stanowiła architektoniczny manifest władzy i potęgi monarchy utożsamianego z mitologicznym bogiem Apollem.

Diament Regent (Le Régent):to jeden z najsłynniejszych, najczystszych i najbardziej wartościowych kamieni szlachetnych na świecie. Ten ważący 140,64 karata diament o szlifie poduszkowym (cushion) stanowi centralny punkt kolekcji francuskich klejnotów koronnych, eksponowanych w Galerii Apollina w Muzeum Luwr. Słynie z niemal idealnej przejrzystości, braku inkluzji oraz unikalnego, błękitnego odcienia widocznego w pełnym świetle.

Diamenty Sancy i Hortensia: Historyczne kamienie szlachetne o unikalnym szlifie i barwie.

Diamenty Sancy i Hortensia to dwa legendarne, historyczne klejnoty koronne Francji, które obecnie można podziwiać na stałej ekspozycji w Galerii Apollina w Muzeum de Louvre w Paryżu. Oba kamieni mają fascynującą przeszłość, przetrwały burzliwe rewolucje oraz zuchwałe kradzieże.

Korona Ludwika XV (z 1722 roku) to jedyna ocalała, oryginalna korona królewska z czasów AncienRégime’u. (dawnego ustroju Francji). Obecnie, podobnie jak diamenty Sancy i Hortensia, stanowi jeden z najważniejszych eksponatów w Galerii Apollina w paryskim Luwrze.

Kolekcja „Hardstone vessels”: Około 800 luksusowych waz, pucharów i naczyń rzeźbionych w agacie, jaspisie, ametyście oraz kryształach górskich, namiętnie kolekcjonowanych przez Ludwika XIV

https://www.louvre.fr/en/explore/the-palace/sun-gold-and-diamonds

Mona Lisa autorstwa Leonarda da Vinci znajduje się w paryskim Luwrze od 1797 roku i stanowi jego najsłynniejszy eksponat.  Jest chroniona przez specjalną, pancerną gablotę. Muzeum planuje jednak ogromną przebudowę, w ramach której do 2031 roku powstanie nowa, dedykowana podziemna galeria przeznaczona wyłącznie dla tego obrazu,jednak, żeby zrobić sobie zdjęcie przy nim trzeba odstać w ogromnej kolejce.

• 1797 rok: Dzieło po raz pierwszy trafia do stałej ekspozycji Luwru po rewolucji francuskiej.
• 1804 rok: Napoleon Bonaparte na krótko zabiera obraz do swojej prywatnej sypialni, po czym dzieło wraca do muzeum w 1815 roku.
• 1911 rok: Ma miejsce „kradzież stulecia” – włoski pracownik muzeum, Vincenzo Peruggia, wynosi obraz pod płaszczem. Mona Lisa wraca do Luwru po dwóch latach, zyskując status globalnej ikony popkultury.
• Ochrona: Z powodu dawnych ataków (m.in. oblania kwasem, zupą czy rzucenia ciastem) obraz jest dziś całkowicie odizolowany grubą, kuloodporną szybą o kontrolowanej temperaturze i wilgotności.

„Wesele w Kanie Galilejskiej” (często określane też jako Gody w Kanie Galilejskiej) autorstwa Paola Veronesego to największy obraz eksponowany w Luwrze, który wisi dokładnie naprzeciwko Mony Lisy w Sali Stanów (Salle des États). Monumentalne płótno ma aż 6,77 metra wysokości i 9,94 metra szerokości, zajmując blisko 70 metrów kwadratowych ściany..Obraz Veronesego przedstawia biblijną scenę pierwszego cudu Jezusa – przemiany wody w wino. Artysta przeniósł jednak to wydarzenie w realia pełnego przepychu, XVI-wiecznego weneckiego bankietu.

• Centralna postać: W samym środku wielkiej uczty siedzi Jezus Chrystus wraz z Maryją. Nad Jego głową rzeźnicy kroszą mięso, co stanowi symboliczną zapowiedź Jego przyszłej męczeńskiej śmierci (ofiary z ciała).
• Autoportret artysty: Na pierwszym planie, w centralnej części, widać grupę muzyków zabawiających gości. Mężczyzna ubrany na biało, grający na violi da gamba, to sam Paolo Veronese. Towarzyszą mu inni wielcy malarze tamtej epoki: Tycjan (w czerwonej szacie z basetlą) oraz Tintoretto.
• Historyczni goście: Na obrazie namalowano aż 130 postaci. Wśród biesiadników można dostrzec m.in. cesarza Karola V, króla Francji Franciszka I, sułtana Sulejmana Wspaniałego oraz angielską królową Marię I Tudor

Wielkie płótna francuskie: Przechodzisz do sąsiednich, czerwonych sal (Sala 700 i 702)

Wydarzenie historyczne: Obraz upamiętnia rewolucję lipcową z 1830 roku, która odsunęła od władzy króla Karola X.

Główna postać: Kobieta z obnażoną piersią to Marianna – narodowy symbol Republiki Francuskiej, uosobienie Wolności.

Atrybuty: Marianna trzyma w dłoni trójkolorową flagę Francji oraz karabin z bagnetem, a na głowie ma czapkę frygijską (symbol wyzwolenia).

Przekrój społeczeństwa: Obok siebie walczą przedstawiciele różnych klas – rzemieślnik, student w cylindrze oraz uliczny chłopiec (prawdopodobna inspiracja dla postaci Gavroche’a z Nędzników Victora Hugo).

Styl: Klasyczne dzieło francuskiego romantyzmu, pełne dynamizmu, emocji, kontrastów świetlnych i dramatyzmu.

„Tratwa Meduzy” (fr. Le Radeau de La Méduse) to ikoniczny obraz francuskiego malarza Théodore’a Géricaulta, namalowany w latach 1818–1819. To monumentalne dzieło o wymiarach ok. 5 × 7 metrów uznawane jest za jeden z najważniejszych manifestów romantyzmu w historii sztuki.

„Koronacja Napoleona” (fr. Le Sacre de Napoléon) to monumentalny obraz olejny Jacques-Louis Davida, namalowany w latach 1805–1807. To gigantyczne dzieło o wymiarach ok. 6 × 10 metrów przedstawia historyczne wydarzenie z 2 grudnia 1804 roku, kiedy to Napoleon Bonaparte ogłosić się miał Cesarzem Francuzów. Płótno znajduje się obecnie w zbiorach paryskiego Muzeum Luwr, a jego wierna kopia wykonana przez samego autora zdobi pałac w Wersalu.

Psyche budzona przez pocałunek Kupidyna” (fr. Psyché ranimée par le baiser de l’Amour) Schodzisz na parter skrzydła Denon (Sala 403). 

To arcydzieło rzeźbiarskie włoskiego mistrza Antonia Canovy, ukończone w 1793 roku. Ta neoklasyczna, wykonana z białego marmuru rzeźba uważana jest za jeden z najwybitniejszych i najbardziej zmysłowych synonimów klasycyzmu w sztuce europejskiej, rzeźba urzeka subtelnością, zmysłowością oraz niesamowitą lekkością skrzydeł boga miłości. 

Wenus z Milo: Udajesz się na parter skrzydła Sully (Sala 345).

• • Jabłko: Mogła trzymać w lewej dłoni jabłko, co bezpośrednio nawiązywałoby do mitu o sądzie Parysa i nazwy wyspy (greckie mêlon oznacza jabłko).
  • Tarcza: Mogła opierać się o tarczę boga wojny Aresa, przeglądając się w niej jak w lustrze.
  • Wrzeciono: Nowsze rekonstrukcje cyfrowe sugerują, że jej dłonie mogły prząść nić życia.
  • Utrata rąk: Ramiona najprawdopodobniej odpadły i zaginęły w trakcie burzliwego transportu rzeźby z wyspy na francuski okręt podczas konfliktu z lokalnymi władzami osmańskimi.

• • Kontrapost: Ciało bogini wygięte jest w charakterystyczny kształt litery „S”. Ciężar opiera się na jednej nodze, podczas gdy druga jest lekko ugięta, co nadaje sylwetce naturalną lekkość i zmysłowość.
  • Autorstwo: Choć rzeźba była anonimowa, na odnalezionym wraz z nią fragmencie bazy (który później tajemniczo zaginął) widniało nazwisko Aleksandrosa z Antiochii.
  • Erotyzm i skromność: Zsuwająca się z bioder szata tworzy głębokie światłocienie, kontrastując z gładką, idealnie wypolerowaną skórą górnej partii ciała bogini.

Wielki Sfinks z Tanis: Pozostając w tym samym skrzydle, kierujesz się do Sali 338 (Kolekcja Egipska).  jest jednym z największych sfinksów zachowanych poza Egiptem. Wita gości u progu podziemnej sekcji starożytności nilowych.

Do kolekcji Luwru trafiła już w 1826 roku pod przewodnictwem samego Jean-François Champolliona – pioniera egiptologii, który odczytał egipskie hieroglify.

Uzurpacja zabytków: W starożytnym Egipcie powszechną praktyką było przejmowanie pomników po przodkach. Późniejsi władcy kazali skuwać imiona poprzedników i wykuwać własne, by przypisać sobie zasługi i ochronę bóstwa.

Kto był pierwszy?: Stylistyka wykonania (precyzja detali i układ grzywy) skłania wielu badaczy ku tezie, że sfinks powstał w czasach Średniego Państwa (np. za Amenemhata II), a niektóre hipotezy cofają go nawet do Starego Państwa i czasów budowniczych piramid (IV dynastia, faraon Snofru).

Król nosi na głowie tradycyjną chustę nemes z wizerunkiem kobry (ureusz) na czole, która miała chronić władcę przed wrogami.

Perfekcyjnie wypolerowany różowy granit z Asuanu lśni pod odpowiednim oświetleniem w Luwrze, potęgując wrażenie boskości i monumentalizmu.

Cztery Pory roku (Giuseppe Arcimboldo): Wjeżdżasz na 1. piętro skrzydła Sully (Sala 731 / dawne pokoje malarstwa włoskiego). Zobaczysz tu genialne, manierystyczne portrety ułożone w całości z sezonowych warzyw, owoców, kwiatów i gałęzi (Wiosna, Lato, Jesień, Zima).

Wiosna (Printemps): Twarz kobiety utkana z tysięcy wielobarwnych, misternych kwiatów (pąków róż, stokrotek i lilii).

Lato (Été): Radosny profil młodzieńca ułożony z dojrzałych owoców i warzyw – nos z cukinii, policzek z brzoskwini, ucho z kłosów zbóż, a ubiór utkana ze słomy.

Jesień (Automne): Portret dojrzałego mężczyzny, którego głowę tworzy pęknięta beczka, a włosy to winogrona, liście winorośli oraz olbrzymia dynia.

Zima (Hiver): Stary, pomarszczony pień drzewa z nosem z uschniętego konaru, mchem imitującym zarost oraz gałązkami tworzącymi rzadkie włosy.

Kodeks Hammurabiego: Przechodzisz na parter skrzydła Richelieu (Sala 227).

Płótno dzieła pokrywa niezwykle gęste i precyzyjne pismo klinowe w języku akadyjskim.

Przypadkowe odkrycie: Choć kodeks powstał w Babilonie (dzisiejszy Irak), stela została odnaleziona zimą 1901/1902 roku przez francuskich archeologów w Suzie (dzisiejszy Iran). Trafiła tam w XII wieku p.n.e. jako łup wojenny zagrabiony przez wojska Elamitów.

Szamasz, z którego ramion strzelają płomienie, siedzi na tronie i wręcza klęczącemu lub stojącemu władcy insygnia władzy (krąg i laski).

Scena ta miała kluczowy przekaz propagandowy: prawa nie są wymysłem człowieka, lecz wolą samych bogów, a król jest jedynie ziemskim wykonawcą boskiej sprawiedliwośc

• • § 196: „Jeśli obywatel oko obywatelowi wybił, oko wybiją mu”.
  • § 197: „Jeśli kość obywatela złamał, kość mu złamią”.

Jeśli ten sam obywatel wybił oko muszkenowi lub niewolnikowi – nie ponosił kary cielesnej, a jedynie płacił grzywnę w srebrze.

Apartamenty Napoleona III: Wjeżdżasz schodami na 1. piętro (Sale 500–563). Spacerujesz przez ociekające złotem jadalnie i salony balowe z gigantycznymi kryształowymi żyrandolami, kończąc wizytę w iście królewskim stylu.

Ministerstwo Finansów: Po upadku cesarstwa, od 1870 aż do 1989 roku, pokoje te służyły jako gabinety francuskiego Ministerstwa Finansów. Dopiero w 1993 roku, w ramach projektu „Grand Louvre”, otwarto je publiczności jako sale muzealne.

Wielki Salon (Grand Salon): Serce całego apartamentu. Ogromna sala balowa ocieka złotem, a z sufitu pokrytego iluzjonistycznymi freskami zwisają gigantyczne, wielopoziomowe żyrandole z kryształami w kształcie diamentowych łez. Znajduje się tu słynny mebel indiscret – trzyosobowa, połączona sofa spiralna, idealna do dworskich plotek.

Wielka Jadalnia (Grande Salle à Manger): Monumentalna sala z potężnym stołem mahoniowym, przy którym mogło zasiąść jednocześnie kilkudziesięciu gości. Pomieszczenie zdobią głębokie, czerwone aksamity, olbrzymie kredensy oraz imponujące sztukaterie.

Salon Teatralny (Salon-théâtre): Kameralna przestrzeń, w której organizowano koncerty, małe recitale oraz prywatne przedstawienia dla paryskiej elity towarzyskiej.

Część bogatych rzeźb i ram sufitowych wykonano ze znacznie tańszego stiuku, a nie z prawdziwego, rzeźbionego drewna.

Zamiast drogich marmurów w wielu miejscach zastosowano technikę trompe-l’œil, czyli z wielką precyzją domalowano imitację żyłek marmurowych na zwykłym tynku.

Dziedziniec Marly (fr. Cour Marly) to jeden z najbardziej zachwycających, zadaszonych szklanym dachem dziedzińców w paryskim Muzeum Luwr. Znajduje się na poziomie 0 (parter) w skrzydle Richelieu i jest domem dla monumentalnej kolekcji klasycznej rzeźby francuskiej XVII i XVIII wieku. Przestrzeń ta słynie z niesamowitego, naturalnego oświetlenia, które wpada przez potężne świetliki, nadając marmurowym posągom unikalną plastyczność.

a tutaj nasza galeria :

« ‹ z 6 › »

• • Katarzyna Medycejska: W 1564 roku owdowiała królowa zakupiła te grunta, aby wznieść tam potężny Pałac Tuileries wraz z przyległym ogrodem w stylu włoskim, który miał przypominać jej rodzinną Toskanię.
  • Królewski architekt Le Nôtre: W 1664 roku Ludwik XIV nakazał całkowite przebudowanie ogrodu. Genialny architekt krajobrazu André Le Nôtre (twórca ogrodów w Wersalu) nadał im zachowany do dziś geometryczny, symetryczny kształt klasycznego ogrodu francuskiego (jardin à la française).
  • Spalenie Pałacu: Sam Pałac Tuileries przez wieki był rezydencją królów i cesarzy (mieszkał tu m.in. Napoleon Bonaparte). Został jednak doszczętnie spalony w maju 1871 roku podczas krwawych walk Komuny Paryskiej i nigdy go nie odbudowano, przez co ogrody otworzyły się bezpośrednio na dziedziniec Luwru.

Wiele kruchych, oryginalnych marmurów (np. dzieła Antoine’a Coysevoxa) przeniesiono do wnętrz Luwru (do opisywanych wcześniej dziedzińców Cour Marly i Cour Puget), zastępując je w ogrodzie doskonałymi replikamiW zachodniej części parku można natknąć się na słynny brązowy odlew rzeźby Pocałunek Auguste’a Rodina oraz dzieła Alberto Giacomettiego czy Louise Bourgeois.

Słynne zielone krzesła: Charakterystycznym elementem Tuileries są metalowe, zielone krzesła i leżaki, które można dowolnie przestawiać, by odpocząć w cieniu drzew lub tuż nad brzegiem wielkich basenów wodnych.

Tradycja puszczania łódek: Od 1850 roku w centralnym basenie parku dzieci mogą wypożyczać małe, drewniane, kolorowe łódeczki z żaglami i sterować nimi za pomocą długich kijków.

Muzea na krańcach ogrodu: W zachodnich pawilonach dawnego pałacu znajdują się dwa ważne punkty na mapie kulturalnej Paryża: Muzeum Oranżerii (Musée de l’Orangerie) skrywające m.in. wielkie płótna Lilii Wodnych Claude’a Moneta oraz galeria sztuki współczesnej Jeu de Paume.

Ponieważ dzisiaj był ogromny upał, prawie 40°C, nie podziwialiśmy tych pięknych ogrodów,poszliśmy pod Jardin du Palais Royal to zabytkowy, XVII-wieczny ogród położony w samym sercu Paryża, tuż obok Luwru. To spokojna oaza pełna zieleni, fontann i rzeźb, idealna na odpoczynek od zgiełku miasta

• Dziedziniec główny: Znajdziesz tu nowoczesną instalację artystyczną składającą się z 260 marmurowych kolumn o różnych wysokościach.
• Różany ogród: Pięknie utrzymane klomby, które zachwycają kolorami w sezonie rozkwitu.
• Zabytkowe arkady: Otaczające ogród galerie skrywają luksusowe butiki, sklepy z antykami oraz kawiarnie

Możesz tu odpocząć na charakterystycznych zielonych krzesłach przy fontannie, pospacerować w cieniu idealnie przystrzyżonych drzew oraz zobaczyć słynne czarno-białe kolumny Buren (Les Deux Plateaux) na dziedzińcu

• Dziedziniec Honorowy i Kolumny Burena (Les Colonnes de Buren): Prawdopodobnie najbardziej fotogeniczny punkt kompleksu. Jest to instalacja sztuki współczesnej z 1986 roku autorstwa Daniela Burena, składająca się z 260 czarno-białych, pasiastych kolumn o różnych wysokościach.
• 
• Ogrody (Jardin du Palais-Royal): Klasyczny, symetryczny ogród z fontanną pośrodku, otoczony rzędami lip i alejkami spacerowymi. Idealne, spokojne miejsce na odpoczynek na charakterystycznych publicznych krzesłach.
• Zabytkowe Arkady i Galerie: Pałac otaczają zadaszone galerie skrywające luksusowe butiki z modą vintage, antykwariaty, ekskluzywne perfumerie oraz kawiarnie.
• 
• Instytucje Państwowe i Kultura: Główny gmach pałacu nie jest dostępny dla turystów na co dzień, ponieważ mieści ważne francuskie urzędy: Radę Stanu (Conseil d’État), Radę Konstytucyjną oraz Ministerstwo Kultury. Do kompleksu przylega również słynny teatr narodowy Comédie-Française.

a tutaj nasza galeria 🙂

Następnie metrem udaliśmy się na zwiedzanie Muzeum Armii i grobu Napoleona.

⁠Musée de l’Armée (Muzeum Armii) w Paryżu to jedno z trzech największych muzeów broni i historii wojskowości na świecie. Mieści się w monumentalnym kompleksie Pałacu Inwalidów (Hôtel National des Invalides) w 7. dzielnicy, wzniesionym z rozkazu Ludwika XIV dla rannych żołnierzy i weteranów. Najbardziej ikonicznym punktem muzeum jest imponujący Grobowiec Napoleona Bonaparte, znajdujący się pod wielką, złotą kopułą kościoła Dôme des Invalides.

⁠

Na zwiedzanie udał się tylko Kamil z Mariuszem.

Esplanada rozciąga się w 7. dzielnicy Paryża, tuż obok Wieży Eiffela. Została zaprojektowana w XVIII wieku i stanowi świetny punkt widokowy na kopułę Pałacu Inwalidów, gdzie znajduje się grobowiec Napoleona Bonaparte.

Następnie poszliśmy do Grobu Napoleona, gdzie nasi chłopacy poszli, a my postanowiłyśmy podegustawać kawkę mrożoną w restauracji z widokiem na grobowiec Napoleona.

Grobowiec Napoleona Bonaparte znajduje się pod monumentalną, złotą kopułą Kościoła Inwalidów (Dôme des Invalides), który stanowi część kompleksu Pałacu Inwalidów (Hôtel des Invalides) w Paryżu. Szczątki cesarza spoczęły tam w 1861 roku, czyli 40 lat po jego śmierci na Wyspie Świętej Heleny.

Ciało cesarza spoczywa w ogromnym, czerwonym sarkofagu wykonanym z kwarcytu szungitowego (często błędnie branego za porfir)..
Napoleon jest pochowany w aż sześciu zagnieżdżonych w sobie trumnach (z cyny, mahoniu, ołowiu, kości słoniowej i ponownie z ołowiu oraz mahoniu).

Sarkofag umieszczono w otwartej, okrągłej krypcie, wokół której stoi 12 posągów symbolizujących najważniejsze zwycięstwa militarne Bonapartego.

Wokół rotundy wyryto inskrypcje przypominające o jego dokonaniach legislacyjnych (Kodeks Napoleona), a w pobliżu spoczywają także prochy jego syna, zwanego Orlątkiem.

a tutaj nasza galeria:)

« ‹ z 3 › »

Potem udaliśmy się prosto na  Pole Marsowe (fr. Champ-de-Mars) skąd jest jeden z najsłynniejszych pkt widokowych na wieżę Eiffel.

Plac manewrowy: W 1765 roku, po otwarciu sąsiadującej Szkoły Wojskowej, król Ludwik XV przeznaczył ten obszar na miejsce ćwiczeń, parad i manewrów dla francuskiej armii.

Świadek rewolucji: To tutaj 14 lipca 1790 roku zorganizowano legendarne Święto Federacji dla uczczenia pierwszej rocznicy szturmu na Bastylię. Rok później doszło tu jednak do tragicznej w skutkach masakry protestujących mieszkańców.

Wystawy Światowe: W XIX i XX wieku Pola Marsowe były sercem spektakularnych Wystaw Światowych (Expositions Universelles). To właśnie z okazji wystawy w 1889 roku u wejścia do parku stanęła tymczasowa konstrukcja inżyniera Gustave’a Eiffla, która stała się symbolem całej Francji.

• Kultowe miejsce piknikowe: Szerokie pasy starannie przystrzyżonych trawników to ulubione miejsce spotkań paryżan i turystów, którzy tłumnie organizują tu pikniki z widokiem na „Żelazną Damę”.
• Wydarzenia masowe: Park regularnie gości wielkie koncerty, pokazy sztucznych ogni z okazji Dnia Bastylii (14 lipca) oraz ważne zawody sportowe.
• Światowe dziedzictwo: Jako kluczowy element nabrzeża Sekwany, cały kompleks znajduje się na prestiżowej Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO.

1. 1. Pierwsze piętro (57 m): Wyposażone w przezroczystą, szklaną podłogę dającą niesamowite wrażenie przestrzeni, restauracje oraz salę kinowo-wystawową.
   2. Drugie piętro (115 m): Uznawane za najlepszy punkt do fotografowania panoramy Paryża. Mieści się tu m.in. luksusowa restauracja Le Jules Verne wyróżniona gwiazdką Michelin.
   3. Trzecie piętro / Szczyt (276 m): Najwyższy publicznie dostępny taras widokowy w Unii Europejskiej, na który wjeżdża się specjalnymi, przeszklonymi windami
      Sekretny apartament: Gustave Eiffel zbudował dla siebie prywatne, luksusowe mieszkanie na samym szczycie wieży. Zapraszał tam elitę naukową świata (m.in. Thomasa Alvę Edisona). Odmówił wynajęcia tego lokalu komukolwiek, mimo że zamożni paryżanie oferowali mu za jedną noc fortunę. Dziś pokój ten można oglądać przez szybę podczas wizyty na szczycie.

• • Wpływ pogody: Pod wpływem letnich upałów metal rozszerza się, przez co wieża może być wyższa o około 15 cm niż w okresie zimowym. Ponadto silny wiatr potrafi odchylić wierzchołek budowli o około 6–7 centymetrów.
  • Konserwacja: Co około 7 lat cała konstrukcja jest oczyszczana i malowana ręcznie przez alpinistów, aby chronić ją przed korozją. Zużywa się na to około 60 ton specjalnej farby.
  • Iluminacja nocna: Po zmierzchu wieża jest oświetlana tysiącami świateł, a o każdej pełnej godzinie (do godziny 23:00) przez dokładnie 5 minut spektakularnie migocze za sprawą 20 tysięcy żarówek błyskowych.
  • Nielegalne zdjęcia nocne: Choć robienie zdjęć wieży w ciągu dnia jest w pełni darmowe i legalne, to prawa autorskie do nocnej iluminacji świetlnej (zaprojektowanej w 1985 roku) są chronione prawem. Publikowanie komercyjnych zdjęć rozświetlonej wieży bez zgody operatora (SETE) grozi karami finansowymi.

https://www.toureiffel.paris/fr/tarifs-offres/billet-2eme-etage-par-escalier

Pont d’Iéna (pl. Most Jena) to zabytkowy, kamienny most łukowy w Paryżu, który spina brzegi Sekwany, łącząc bezpośrednio Wieżę Eiffla na lewym brzegu z ogrodami i placem Trocadéro na prawym brzegu. Ta 155-metrowa konstrukcja to nie tylko jeden z najlepszych punktów widokowych w mieście, ale także świadek wielkich ambicji militarnych epoki napoleońskiej

Pomimo bardzo wysokiej temperatury wstęp na wieżę nie został odwołany, ale…. niestety nie wjechaliśmy na sam szczyt, gdyż przez tą temperaturę szczyt został zamknięty dla turystów. Mogliśmy podziwiać widok tylko z 2 piętra 🙁

Po nacieszeniu się tym widokiem zjechaliśmy na dół i ……  spotkaliśmy się z Moniką i Olą, żeby spędzić razem chwilę.

Generał Weygand: Uroczystego otwarcia placu dokonał francuski generał Maxime Weygand. Wybór tej postaci nie był przypadkowy – Weygand był bliskim współpracownikiem marszałka Focha, uczestniczył w misji wojskowej podczas wojny polsko-bolszewickiej i od 1920 roku posiadał tytuł Honorowego Obywatela Warszawy.

Fontanna Trocadéro (Fontanna Warszawska): Bezpośrednio do placu przylega słynna Fontaine de Varsovie. To monumentalna, wielopoziomowa konstrukcja wodna z 1937 roku, wyposażona w 20 potężnych armatek wodnych, z których strumienie wystrzeliwują w kierunku Wieży Eiffla.

Pomnik Polskich Kombatantów: W ogrodach Trocadéro, tuż przy skrzyżowaniu tworzącym plac, od 1977 roku stoi pomnik dłuta André Grecka, upamiętniający polskich żołnierzy walczących o wolność Francji w czasie II wojny wojny światowej

Palais de Chaillot: Monumentalny gmach o półkolistym kształcie, wybudowany na Wystawę Światową w 1937 roku. Jego dwa zakrzywione skrzydła tworzą idealną ramę dla widoku na Sekwanę. W pałacu mieszczą się ważne placówki kulturalne:

Musée de l’Homme (Muzeum Człowieka)

Musée National de la Marine (Muzeum Marynistyczne)

Cité de l’architecture et du patrimoine (Muzeum Zabytków Architektury Francuskiej)

Théâtre National de Chaillot

Jardins du Trocadéro: Rozległe ogrody schodzące kaskadowo w stronę Sekwany.

Fontanna Warszawska: Imponująca, wielopoziomowa fontanna zlokalizowana w centrum ogrodów, która po zmroku rozbłyskuje efektownymi iluminacjami.

zdjęcie postego bez turystów placu jest w takim okresie jak my jesteśmy całkowicie nieosiągalne 🙁

Po kilku fotkach z widokiem na wieżę ( miałam plan na sesję z mężem, ale bardzo dobrze wymigał się od tego ) poszliśmy na orzeżwiający napój i chwilę pogawędki.

a tutaj nasza galeria 🙂

« ‹ z 4 › »

ok. 21:30 udaliśmy się do Bateaux Parisiens (na najpopularniejszy rejs tuż przy Wieży Eiffla):

Rejs po Sekwanie o zachodzie słońca (1 godz. 15 min – tak reklamowany, w rzeczywistości rejst trwał 45 min): Wyczytałam, że warto być na przystani (tuż obok wieży) około 15 minut przed wypłynięciem. Jak doszliśmy 30 min przed wypłynięciem to kolejka była na dwie godziny, jednak my skorzystaliśmy z wejścia priorytetowego.
AUDIO w PL/ 18,00 €/os – i niestety nie otrzymaliśmy żadnego audia :), Miły Pan podczas rejsu mówił co widzimy w j. ang i francuskim 🙂

Zdążyliśmy na refjs o g.22:00 i mogę powiedzieć, że to był super wybór.

https://www.bateauxparisiens.com/?utm_source=google_my_business&utm_medium=referencement_local&utm_campaign=fiche_bateaux_parisiens_bourdonnais

Pierwsza połowa rejsu (w stronę wysp, płynąc z prądem)

Statek odbija z przystani Port de la Bourdonnais tuż obok Wieży Eiffla i kieruje się na wschód:

• Wieża Eiffla i Jardins du Trocadéro – ikoniczny widok na sam początek i koniec rejsu.
• Les Invalides – widoczny po prawej stronie monumentalny kompleks z charakterystyczną złotą kopułą.
• Grand Palais i Petit Palais – imponujące, szklano-kamienne pałace wystawowe po lewej stronie.
• Plac Zgody (Place de la Concorde) – zobaczysz stąd charakterystyczny, wysoki egipski obelisk.
• Muzeum Orsay (Musée d’Orsay) – po prawej stronie miniesz dawny, piękny dworzec kolejowy z wielkimi zegarami.
• Muzeum Luwr (Musée du Louvre) – po lewej stronie rozciąga się gigantyczna fasada dawnego pałacu królewskiego.
• Pont Neuf – najstarszy zachowany most w Paryżu, pod którym przepłyniesz, zbliżając się do historycznego centrum.
• Conciergerie i Pałac Sprawiedliwości – po prawej stronie ukażą się mroczne, średniowieczne wieże dawnego więzienia na wyspie Île de la Cité.

Pętla wokół wysp i powrót (kierunek zachodni)

• Statek opływa dwie paryskie wyspy – Île de la Cité oraz Île Saint-Louis. Wtedy następuje zmiana kierunku:
• Katedra Notre-Dame – zobaczysz jej majestatyczną bryłę z poziomu wody (po prawej, a potem po lewej stronie podczas zwrotu).
• Île Saint-Louis – spokojniejsza z dwóch wysp, otoczona urokliwymi kamienicami, wokół której statek zawraca.
• Ratusz (Hôtel de Ville) – podczas drogi powrotnej po prawej stronie miniesz bogato zdobiony gmach władz miasta.
• Instytut Francuski (Institut de France) – charakterystyczny budynek z kopułą po lewej stronie, tuż przy słynnym moście zakochanych Pont des Arts.
• Zakończenie rejsu – statek płynie z powrotem wzdłuż tych samych rejonów, dając szansę na przyjrzenie się obiektom z drugiej strony rzeki, i kończy bieg pod Wieżą Eiffla.
• Warto wiedzieć, że podczas rejsu przepłyniesz pod kilkunastoma historycznymi mostami, w tym pod najpiękniejszym, bogato zdobionym Mostem Aleksandra III

a tutaj nasza galeria

« ‹ z 2 › »

Po rejsie udaliśmy się na most, zeby podziwiać „mrugającą” wieżę ( od 22:00 co pełną godzinę). Szybka sesja i powrót metrem. Tutaj rozstaliśmy się z dziewczynami, które wróciły do siebie, a my po drodze , kilka minut od naszego noclegu zatrzymaliśmy się na późną kolację. Obsługiwała nas Polka, która mieszka już 7 lat w Paryżu.
Poskiedzieliśmy prawie do 1:00, a że był to już właściwie mój dzień urodzin to jeszcze miłą niespodzianka na sam koniec dnia, a właściwie nocy.

nasza galeria 🙂

Dzisiaj bardzo dużo zdjęć, więc kilka galerii. Kończę dzisiejszy wspis ok.4:50, wszyscy śpią, a już dzisiaj za kilka godzin czas wstawać …..

Rzeczy, których nie zobaczyliśmy, a można je dodać do swojej listy 🙂

Główny gmach Centre Georges Pompidou (znany również jako Beaubourg) jest obecnie całkowicie zamknięty dla zwiedzających z powodu generalnego remontu, a jego ponowne otwarcie zaplanowano na 2030 rok.
To Narodowe Centrum Sztuki i Kultury, otwarte w 1977 roku z inicjatywy prezydenta Francji, Georges’a Pompidou.
Mieści w sobie Musée National d’Art Moderne (największe muzeum sztuki nowoczesnej w Europie) oraz ogromną publiczną bibliotekę.

• 🟦 Niebieski: klimatyzacja i wentylacja
• 🟩 Zielony: instalacje wodne
• 🟨 Żółty: okablowanie elektryczne
• 🟥 Czerwony: windy, schody ruchome i systemy bezpieczeństwa

Fontanna Strawińskiego (Stravinsky Fountain) to kultowa, publiczna fontanna artystyczna w Paryżu, znana ze swoich . 16 ruchomych, mechanicznych rzeźb z metalu i żywicy, które tryskają wodą i poruszają się w rytm muzyki rosyjskiego kompozytora Igora Strawińskiego. Znajduje się ona na placu Place Stravinsky, bezpośrednio obok słynnego centrum sztuki nowoczesnej Centre Pompidou